A draft entry from 10 years ago…

Kapag nanonood ako ng pelikula, paborito ko yung eksena na nasa loob ng kotse ang bida.. tapos makikita niya sa daan na naglalakad yung love of his life. Tapos mapapalingon siya at mapapatitig hanggang sa mawala siya sa paningin nito. Yung iba lumalabas pa at hinahabol pa nga eh!

Yun yung naramdaman ko kagabi. Galing akong Tomas Morato noon. Sabi ko maglalakad ako pero dahil ayokong lumamig ang Takoyaki, nag-taxi ako. Gusto ko na lang talaga nun umuwi pero sabi nga nila, expect the unexpected.

Sa tapat ng office nakita ko siya, papasok ng gate. Alam kong siya yun kahit na pa side view at patalikod ko nang nakita. Tindig pa lang pati paraan ng paghawak ng bag at paglalakad, siya na yun.

Ganun pala yung pakiramdam no. Parang tumalon yung puso ko na iniisip ko kung siya nga ba talaga yun. Pero wala akong nagawa kungdi tignan lamang siya. 

————-

Nagustuhan ko lang ‘to. Kung pwede lang yung bus eksena ni Seon Ho and IU sa “When Life Gives You Tangerines” pero nakakapagod yun. Hahaha!