Nung gabing yun, narealize ko na nakakamiss maging bata. Yung wala kang masyadong iisipin na problema. Nakakamiss yung kababawan, kakulitan, kalokohan.. Lahat.
Nung narinig ko yung kwentuhan nung gabing yun, di na ko nagtaka kung bakit madaming teachers ang nagresign. Hehehe.
Pero masaya naman ako kung ano ako ngayon. Siguro kailangan lang mapadalas itong tawanan at kwentuhan na ganito :) Masaya din kasi na ibang atmosphere ang maexperience mo paminsan minsan.
No comments:
Post a Comment