I hate this part right here.

"Wag mo nalang isipin masyado. Eh di magpakasaya ka din! Tara! Sa thursday!"

Walang yatang gamot para sa nararamdaman ko tuwing nangyayari ang bagay na yon.
Iba't ibang tao na ang nahingan ko ng opinion pero isa lang lagi ang nagiging sagot.
Hindi ko alam kung paano mawala sa sistema ko yung pakiramdam.
Feeling ko nga hindi na maaalis yun eh.
Forever na yatang nasa utak ko yun.
AAAAAARGH.

Minsan inisip ko na wag nalang isipin.
Pero kakaisip ko na wag nalang isipin, eh mas lalo kong naiisip.
Malabo ba? Wala bang sense ang sinasabi ko?
Basta panira ng buhay. Yun lang ang masasabi ko.

Thank You Blogspot for being the best outlet ever :)